Descrizione
Sa Crèsia dedicada a Santu Lutzìfuru Pìscamu est sa Crèsia parrochiali de Biddaramosa. Fraigada in stili neoclàssicu faci a sa metadi de su de dexiaseti sèculus, est stètia ogetu de àterus traballus intre su 1863 e su 1955, chi ant interessau is capellas, su campanili, e s'altari majori in màrmaru polìcromu.
Is giunturas verticalis angularis presentant decoraduras lapìdeas, a dereta de su prospetu, in parti inserrau in sa muradura, nc’est su campanili a tzimbòriu. A s'internu s'àula est a una navada e tenit bòvida a carrada cun presèntzia de capellas lateralis separadas de sa navada pro mèdiu de aberturas cun arcus a bicu tundu. Sa faciada est simpri, cun terminali pranu subrastau de una gruxi, caraterizada de sa presèntzia de unu portali retangulari scumpassau de una lunedda e de un òculu cun imbirdis polìcromus.
Sa Crèsia custoit a s’internu, in prus de s’altari mannu in màrmarus polìcromus datau a su 1740, fintzas àteras òperas de prètziu, intre custas una pintura de su 1751 rafiguranti sa Vìrgini cun su Pipiu Gesus e Santa Cecilia chi girant sa conca faci a Santu Lutzìfuru, òpera de su pintori casteddàiu Sebastiano Scaleta, e una stàtua de linna de Santu Lutzìfuru de su ‘600, custoida a s'internu de una capella chi s'agatat acanta de sa sagristia.
Santu Lutzìfuru, arcipìscamu de Casteddu, est stètiu unu grangu nimigu de s'arianèsimu, e unu severu defensori de sa fidi cristiana comenti a espressada de su Cuncìliu de Nicea de su 325. Ed est nòdida s'opositzioni sua a is ideas arianas, in su Cucìliu de Milanu de su 355, innui, paris cun Santu Eusèbio de Vercelli, amparat cun fortza su pìscamu de Alessàndria Atanasio, cundennau a s'esìliu de s'Imperadori Costanzo. Dònnia annu, su 20 de maju in Biddaramosa si cèlebrat sa Festa de Santu Lutzìfuru, organizada de su Comitau de Santu Lutzìfuru. Sa Festa tenit sa durada de vàrias diris, cun professonis, cerimònias religiosas e diversas manifestatzionis civilis.
La Chiesa dedicata a San Lucifero Vescovo è la Chiesa parrocchiale di Vallermosa. Edificata in stile neoclassico verso la metà del diciassettesimo secolo, è stata oggetto di ulteriori lavori tra il 1863 ed il 1955, che hanno interessato le cappelle, il campanile, e l’altare maggiore in marmo policromo.
Le giunzioni verticali angolari presentano decorazioni lapidee, a destra del prospetto, in parte inglobato nella muratura, c’è il campanile cupolato. All’interno l’aula è mononavata e voltata a botte con presenza di cappelle laterali separate dalla navata attraverso aperture con archi a tutto sesto. La facciata è semplice, con terminale piatto sovrastato da una croce, caratterizzata dalla presenza di un portale rettangolare sormontato da una lunetta e da un oculo con vetri policromi.
La Chiesa custodisce al suo interno, oltre al considerevole altare in marmi policromi datato 1740, anche altre opere di pregio, tra cui un dipinto del 1751 raffigurante la Vergine con il Bambino Gesù e Santa Cecilia che rivolgono lo sguardo verso San Lucifero, opera del pittore cagliaritano Sebastiano Scaleta, ed una statua lignea di San Lucifero del ‘600, custodita all’interno di una cappella che si trova vicino alla sacrestia.
San Lucifero, arcivescovo di Cagliari, è stato un acerrimo nemico dell’arianesimo, ed un intransigente difensore della fede cristiana come espressa dal Concilio di Nicea del 325. Ed è nota la sua opposizione alle idee ariane, nel Concilio di Milano del 355, dove, insieme a Sant’Eusebio di Vercelli, difende strenuamente il vescovo di Alessandria Atanasio, condannato all’esilio dall’Imperatore Costanzo. Ogni anno, il 20 maggio a Vallermosa si celebra la Festa di San Lucifero, organizzata dal Comune e dal Comitato di San Lucifero. La Festa ha la durata di vari giorni, con processioni, cerimonie religiose e diverse manifestazioni civili.